Argentinië: een paar impressies

In de kleurrijke wijk La Boca van Buenos Aires dwaal ik door de smalle straatjes, drink koffie in één van de vele kroegjes, die behangen zijn met foto’s van tangolegenden.Argentinië: het stond al zo lang op mijn verlanglijstje! Zal de werkelijkheid overeenkomen met mijn voorstelling?
Wandelend proef ik de sfeer van de Plaza de Mayo, San Telmo, Palermo en La Recoleta in een heerlijk voorjaarszonnetje. Ik kom er al snel achter, dat ik in een andere versnelling moet om de Avenida 9 de Julio, de breedste avenue ter wereld, over te steken. Meteen van start zodra het licht op groen springt; halverwege zie je al dat het systeem gaat aftellen, 20, 19, 18, 17… onwillekeurig versnel je je tempo, want de wachtende auto’s, staan in de startblokken … om daarna weer al kuierend je weg te vervolgen. Een stad vol tegenstellingen, relaxt en hectisch, arm en rijk, traditioneel en modern.
Na het levendige Buenos Aires beleef ik de pampa’s. Eindeloosheid die niet wordt onderbroken door bomen of dorpjes. Een indrukwekkende eindeloosheid van niets dan gras,   stilte en de ijzige wind, die over de vlakte raast. Opeens is daar een gaucho. Hij is alleen. Geen idee waar hij vandaan komt, naartoe gaat. Wanneer hij dichterbij komt, zie ik dat hij slaapt, er volledig op vertrouwend dat zijn paard de weg weet. Hij verdwijnt langzaam in de eindeloze pampa.
Een paar dagen later ben ik in El Chalten: het hiking-gebied van Argentinië! Urenlange wandelingen kun je er maken in ongerept, bergachtig gebied. Het water in de beekjes kun je drinken. Ik ontmoet een Argentijn, die me aanraadt m’n handen erin te wassen: “es tan suave!” Inderdaad, ik heb daarna geen handcrème meer nodig.
Eén van de routes leidt naar de Mirador de los Condores. Een uurtje klimmen, een beschut plekje zoeken en … wachten … ik zie vier condors, majestueus is hun zwevende vlucht!
Met de bus ga ik vervolgens naar el Calafate. De bus is vol, ik hoor diverse talen om me heen. In het gangpad staan drie kleine kinderen, gelaten, te wachten. Ik neem één van hen, Tomas, op schoot. Stilletjes en verlegen zit hij daar. Hij is moe, maar wil z’n rugzakje niet af doen. Gelukkig spreek ik Spaans en weet langzamerhand zijn vertrouwen te winnen. Ik mag op de rugzak passen en hij gaat tegen me aanliggen. Even later is hij in slaap gevallen. De kleine Tomas moet iedere dag anderhalf uur met de bus reizen, heen en terug, om naar school te gaan: het kleine jochie heeft me geraakt.
In de omgeving van El Calafate is de gletsjer Perito de Moreno. Wandelend over en tussen de keien door kom ik dichterbij. Ik zie de kleur ijsblauw in de meest letterlijk zin, in diverse schakeringen. Zoals de meeste toeristen stap ik een boot in, om nog dichterbij de gletsjer te komen. 60 Meter hoog! Onvoorstelbaar! Ik maak de éne foto na de andere. Ik wil deze schoonheid vastleggen … Opeens zie ik een stuk ijsmassa gaan - het water in, er klinkt geluid als van een explosie: “mira ! look!  kijk!” hoor ik om me heen. De gletsjer kraakt en het ijs kabbelt in het water. Ademloos kijk ik toe: hier zijn geen woorden voor … dit is niet vast te leggen … Ik leg mijn camera weg, hang over de reling, geniet in stilte en laat alle indrukken op me inwerken.
De reis eindigt bij het beginpunt en natuurlijk mag bij een bezoek aan Buenos Aires de tango niet ontbreken. Ik ga op, in deze gepassioneerde muziek en dans. De dansers verdwijnen van het podium, het licht wordt gedoofd en dan staat daar opeens in de spotlights: een Evita! - “no llores por mi Argentina!”. Nee,  niet huilen! Gewoon een keer teruggaan! Naar dit land, wat mijn verwachtingen overtreft en waar nog zoveel is te ontdekken

de ijsblauwe meren, de uitgestrekte pampa’s, overnachten op een estancia langs de Ruta 40, de indrukwekkende Perito Moreno Gletsjer, het ongerepte Peninsula Valdes, waar de walvissen met hun jong zo dichtbij komen dat je ze aan kunt raken en de zeehonden en zeeleeuwen dicht bij elkaar liggen te luieren in de zon, te genieten van de stilte.

Bienvenido (Welkom) !

Het water loopt me nog in de mond als ik terugdenk aan de bife de Chorizo in Argentinie. Biefstuk, zo groot, zo mals en met die typische smaak van boven vuur geroosterd vlees. Het schijnt dat het vlees zo mals is doordat de koeien alle ruimte hebben om te lopen en te grazen. En ruimte is er genoeg in Argentinie. Ruimte en rust, dat werd me tijdens de lange busreizen wel duidelijk.

Natuurlijk is Argentinië het land van de pampa's en de gaucho's, van (Julia's) tango en van Maxima. Maar er is meer, veel meer. De imposante landschappen, variërend van prachtige blauwe gletsjers, schitterende meren, kleurige rotsen en imposante bergen, hebben diepe indruk op me gemaakt. In combinatie met de vriendelijke, gastvrije bevolking, maakt het Argentinië tot een fantastische reisbestemming. 

Ben je ook geïnteresseerd in dit prachtige land, laat het me dan weten via het contactformulier. Ik help je graag om een mooie reis samen te stellen! 

Emmie.